itiraf.com dan alıntı
2005'in Ağustos ayı. Türkiye'den Avustralya'ya taþýnýyoruz. Kocam iki ay önceden gitmiş, ben de taþýyabileceðim, sýðdýrabileceðim kadar çok eþyayla peşinden gidiyorum. Eşyaların arasında sevgili kocamýn haftalarca, en ince detayıyla, kokpitine varana kadar yaptığı F-15 maketi de var. El bagajı yapmışım, nasıl özenle taşıyorum, aman kırılmasın. Maketi gösterdiðimde kocam gözlerine inanamýyor. Çünkü buraya gelirken o maketten ümidi kesmiş, hatta aynı modeli tekrar yapmayı bile göze almış. Benim ona ne kadar değer verdiğime bir kez daha inandýðýný söylüyor ve annesi babası dahil herkese övünerek anlatıyor, maketini gösteriyor. Herkesin bir alkýþlamadýðý kalıyor. Bense bütün bu övgülerin altında eziliyor eziliyor küçücük oluyorum. Çünkü maketi dünyanın öbür ucundan getirme nedenim, eşsiz sevgim değil. Aynı maketi yapmasını haftalarca seyretmeyi sinirlerim kaldırmaz, yerim kafayı. Getirmeyeyim de ne yapayım?
yorumsuz...