Bugün itibari ile 2 yaşındaki canım oğlum tarafından tokuşturulma taktiği ile aşağıda yazdığım maketler katledilmiştir.Hep yapacak değiliz ya....)
1/48 İtaleri F16
1/48 italeri F18
1/72 italeri F4
1 Adet Gundam
Canın sağolsun, Allah sizlere onun keyifli zamanlarını göstersin...
Umarım 2 yaşın kıta sahanlığı dışında kalabilecek bir kurtarılmış bölge yaratabilme durumun olmuştur artık...
Korkut Bey,
inanın öyle bir yerdeydi zaten.Ama benim oğlanı anlamak mümkün değil...O minicik parmaklarıyla nasıl becerdi anlayamadım.
İdris Bey,
Keşke saklanabilecek birşeyler kalsaydı...:)
Saygılar
Ogun
ogunkunt O minicik parmaklarıyla nasıl becerdi anlayamadım.
Becerirler, becerirler.. Benim kız da o minicik parmaklarıyla yatağının yanındaki duvarın sıvasında yumruğu kadar bir oyuntu yapmıştı... Kaşla göz arasında acele bir muzurluk çeviriverirler... Hatta bu süre bazan sarı ışık ile arkadakinin kornası arasındaki süreden bile kısa olabilir!! :)))
Iyk geçmiş olsun(özellikle Fantor huzur içinde yatsın) Ben derimki siz oğlan büyüyünce modele başlatın, bir ara da onun yaptıklarını kırın ödeşmiş olursunuz:P İşin şaka yanı tabii. Tekrar geçmiş olsun.
Neden olmasın?:} Torun nasıl olsa alır intikamı:} Bu işler her jenerasyonda olur. Ben babamın maketlerini kırardım, bir gün kazara çocuğum olursa o da benimkileri kıracak, torun da onunkileri:}
Geçmiş olsun. Bu olay bana, babamın , küçükken "ciuuvvvvv" diye birbirine çarpıştırıp yok ettiğim 2. dünya savaşı uçak koleksyonunu hatırlattı.
Keşke onlara hiç dokunmasaydım da, bu gün zevkle seyredebilseydim. Ama yuvaya bile gitmiyordum o dönemde. Şimdi o anları hatırlayınca bir suçluluk hissediyorum.
Belki sizinki de maketçi olur, bu olayı hatırlayıp bir güzel gülersiniz.
Bayağı bir zaman öncesi(12 sene kadar) genel ev temizliği sırasında ilk yaptığım maketleri koymaya yer kalmadığı için, ev ahalisi onları yeğenime vermemi önermişti. Ben de başka çare kalmadığı için onun elinde parçalandıklarını görüp içim yanacağına, kendim ayağımın altına alıp tek tek kırmıştım. Yaralanan atının başına sahibinin kurşun sıkması gibi birşey.
İlk model yapmaya başladığım dönemlerde modellere harcadığım zaman nedeniyle derslerden koptuğum için model yapmam yasaklanmıştı. Bu yüzdende gizli gizli yatak altında üretim yapıyordum. Birgün babam beni yatak altında yakaladı ve diğer modellerimide bir kutuya doldurup beni kışın ortasında balkona çıkardı. Bana o koliyi ezmeden içeri giremeyeceğimi söyleyip kapıyı kapattı ve beklemeye başladı. Hava dört beş derece civarlarında ve üstümdede sadece pijamalarım vardı. Ona rağmen on dakika kadar sonra babam dayanamayıp beni içeri aldı. Çok üşümüştüm ama modellerim kurtulmuştu.
Yaptığım ilk modelide babam kırmıştı. Bende inat olsun diye hemen üç tane daha alıp yapmıştım. O modelimi babam kırmamış olsa bir daha model filan yapmazdım herhalde :)
Osman cım,inşallah sende günün birinde ,babanın sana yaptıklarını çocuklarına yapmazsın ümidi ile esenlikler diliyorum...samimi duygularla sorununu dile getirmişsin...açık yürekliliğin beni gerçekten mutlu etti...tüm yeni aday babalara örnek olsun senin bu anlattıkların....benden sana 1/35 tank veya benzeri bir araç hediye...unutma...nasıl sana ulaştırırım...bunuda sen hallet....kendine iyi bak....
Bana şu an karışan yok allahtan.Osman abinin yaşadıklarını yaşamıyorum.Çünkü dersleri ihmal etmemeye çalışıyorum.Ama bazen okulda model krizim geliyor ki bu genelde cuma günü son saatlerde oluyor.ders geçmek bilmiyor.Eve geldiğimde atölyeme atıyorum kendimi ve akşam dışarı çıkası ya kadar model yapıyorum.Arkadaşım kapıya geldiğinde o balkonu basıp parçalıcam bir gün diyor.Biraz bekletiyorum kendilerini :D ama bazen abimin kızdığı oluyor.Kendine gel yeter diye...
İzzet abi ne diyeceğimi bilemiyorum inanın bir tuhaf oldum şimdi :) Tabii bu anlattıklarım üzerinden on seneden fazla zaman geçti ve herşey artık çok daha farklı :) O zaman için kendilerince haklı nedenleri vardı bende biraz tembel bir öğrenci olunca bunu kabul edemeyip herşeyime karışıyorlardı. Zaten belirli bir süre sonunda benim karadenizli inadımı kıramıyacaklarını anlayınca pes edip birşey dememeye başlamışlardı :D Bugünse bir model dükkanına girip orda ona buna bakarken onlar sabırla beni bekliyorlar hatta arada sorular bile soruyorlar. Eee azmin sonucu :)
tebrik ediyorum dostum seni...şansın,bahtın bol olsun inşallah....bak ben sana söz verdim....bunu sana nasıl ulaştırabilirim,sen ondan haber ver...günün anısına hatıra diye saklarsın....(kargo,istanbulda bir yer...vs..vs...)kal sağlıcakla...